Ik zit hier in de stilte van de vroege ochtend, de tijd waarin mijn gedachten vaak de diepte opzoeken. Als ik terugkijk op mijn pad, zie ik de sporen van een voortdurende zoektocht. Lange tijd was ik vooral bezig met het repareren van wat ‘kapot’ was. Ik dacht dat ik de gaten in mijn ziel moest dichten om heel te worden. Maar ik heb een andere waarheid ontdekt: een waarheid die niet gaat over het repareren van gebreken, maar over het cultiveren van de kracht die allang in mij sluimert.
Het leven heeft me geleerd dat ik niet lijdzaam hoef af te wachten tot het geluk me overkomt. Het is een bevrijdend besef dat mijn welzijn niet alleen afhangt van mijn genen of de omstandigheden waarin ik verkeer. Ik voel nu dat ik zelf de regie heb over een groot deel van mijn eigen bloei. Het is de verschuiving van ‘repareren’ naar ‘creëren’.
Mijn pen is daarbij mijn trouwste kompas geworden. Wanneer ik de zwaarte van mijn innerlijke wereld aan het papier toevertrouw, gebeurt er iets wezenlijks. Het is geen toeval dat dit proces mijn leven heeft veranderd. Ik weet nu dat zelfs maar kort schrijven over wat me echt raakt, een wereld van verschil maakt in hoe ik mijn weg vind. Het schrijven erkent mijn gevoelens en brengt ze letterlijk van binnen naar buiten. Het geeft me een helderheid die ik met alleen nadenken nooit bereik; het is alsof de mist in mijn hoofd langzaam optrekt terwijl de inkt vloeit.
Ik heb ook geleerd dat de weg vooruit niet altijd een rechte lijn omhoog is. Soms is een stapje achteruit doen, of even afstand nemen, juist de meest krachtige stap vooruit die ik kan zetten. Door uit te zoomen kan ik het geheel weer overzien. Het is als stilstaan op een bergpad: pas als je even stopt en omkijkt, zie je hoe ver je bent gekomen en kun je met een heldere blik bepalen waar de volgende stap heen moet leiden. Die afstand is geen stilstand, maar de ruimte die nodig is om weer koers te bepalen.
Ik ben gestopt met het bevechten van mijn eigen ‘modder’. Ik begin in te zien dat die zware periodes, de trauma’s en de pijn, precies de voedingsbodem zijn voor de lotus die ik nu ben. Zonder die modder zou ik nooit de diepe compassie hebben ontwikkeld die ik nu voel voor mezelf en anderen. Dit is mijn veerkracht: het vermogen om niet alleen terug te veren naar wie ik was, maar om te groeien door de tegenslag heen en een kracht te vinden die ik voorheen niet kende.
In mijn zak draag ik een klein steentje, een anker voor dankbaarheid. Telkens als ik het voel, dwing ik mezelf om niet te kijken naar wat er ontbreekt, maar naar wat er wél is. Het is een simpele handeling, maar de impact is enorm. Ik heb ervaren dat als ik bewust stilsta bij de goede dingen, dit gevoel van tevredenheid nog wekenlang een positieve invloed heeft op mijn hele dagelijks leven. Het herinnert me eraan dat ik onlosmakelijk verbonden ben met de wereld en de mensen om me heen. En juist die verbondenheid is wat me werkelijk draagt; het is de basis van hoe ik naar mezelf kijk.
Mijn verhaal is geen jacht op een perfecte ‘9’. Ik weet nu dat de stap van een 3 naar een 4 voor sommigen een even grote, zo niet grotere heldendaad is dan de sprong naar de top. Het gaat om die ene volgende stap. Het gaat om het rotsvaste geloof dat ik, hier en nu, de macht heb om een verandering teweeg te brengen in mijn eigen leven, hoe klein die ook is.
Ik kies er nu voor om mijn energie te steken in wat sterk is. Ik stop met me blindstaren op wat er misgaat en begin met het opmerken van mijn eigen mogelijkheden. Mijn weg naar voren is een bewuste beweging vanuit mijn hart en ziel, gevoed door het inzicht dat ikzelf de architect ben van mijn eigen geluk. Ik pak mijn pen, ik voel mijn steentje, en ik zet de volgende stap.
Niet meer repareren
uit de modder bloeit de kracht
mijn pen wijst de weg