De Bekende Vreemde: De Paradox van mijn Geheugen
Mijn brein is net een hogesnelheidstrein. Het raast door landschappen van complexe ideeën en legt verbanden voordat een ander de kaart heeft uitgevouwen. Ik leef in de diepte,…
Lees verder →Soms fluistert het verleden zachtjes door het heden. ‘Herinnerde Echo’s’ zijn geen droge feiten, maar levende impressies van momenten die hun sporen hebben achtergelaten. Hier deel ik herinneringen die zijn gekleurd door emotie, lessen die zijn geleerd en de blijvende impact van ervaringen. Het zijn verhalen die opnieuw ademen, opnieuw leven, en ons laten zien hoe het verleden onze tegenwoordige ziel vormt.
Mijn brein is net een hogesnelheidstrein. Het raast door landschappen van complexe ideeën en legt verbanden voordat een ander de kaart heeft uitgevouwen. Ik leef in de diepte,…
Lees verder →
Het begon allemaal in mijn DNA. Dyslexie is niet iets wat je ontwikkelt; je hebt het simpelweg. Van kinds af aan is het een rode draad door mijn…
Lees verder →
Dag Martijn, Ik schrijf je dit omdat ik je al een lange tijd van een afstand volg. Ik heb gezien wat je hebt moeten doorstaan en ik wil…
Lees verder →
De tweede helft van december vouwt zich vaak om me heen als een schrale, grijze nevel. Terwijl de wereld zich verliest in een koortsachtige jacht naar gezelligheid, voelt…
Lees verder →
De echo is voor mij het naklinken van de klanken uit het verleden. Het is een reis terug naar mijn gevoelswereld, een resonerende weerklank van het verleden. Het…
Lees verder →
Gevoel is voor mij altijd al een gevoelig punt geweest. Vanaf mijn jeugdjaren heb ik ervaren mij anders te voelen dan de anderen om mij heen. Die diepgang,…
Lees verder →
Hier in de stilte van mijn eigen ruimte, waar de muren fluisteren en de schaduwen dansen. Hier, in deze veilige cocon, durf ik hem tevoorschijn te laten komen:…
Lees verder →
Mijn trauma’s, mijn schaduwen van het verleden, voelen diep. Ze vertellen me hoe ver ik ben gegaan, onbewust en ongewild. Maar wel te ver. Een rugzak die zwaar…
Lees verder →
Zittend in het park, tegenover vele oude, statige bomen. Zo groot, de stammen zo breed als ze oud zijn. De kruinen zo hoog en breed en mooi gevormd.…
Lees verder →
Mensen lachen, zittend op de stenen bankjes in het parkje dat centraal tussen de cafés ligt. Een bronzen beeld van een bekende schilder kijkt van een hoogte neer…
Lees verder →
De wind die over het water blaast. De geur van wateralg en vis. Zittend op de steiger, de zon in de rug, kijkend naar de boten die voorbij…
Lees verder →
Er was eens, lang geleden, een kameleon diep in het betoverde woud. Deze kameleon was echter anders dan de anderen. Hij bezat vele talenten: een diepe intuïtie, een…
Lees verder →