Het begon in de diepe stilte van mijn meditatie een moment waarin de wereld eindelijk ophield met trekken en duwen aan mijn wezen. In die zeldzame rust viel de sluier af en keek ik recht in de ogen van mijn eigen, rauwe waarheid. Ik zag eindelijk waarom ik altijd die dwingende noodzaak voelde om iedereen te redden en te helpen: het was mijn manier om gezien te worden en aandacht te krijgen. Het was een vorm van positiviteit naar mezelf toe die ik zelf creëerde in een tijd waarin ik me niet gezien voelde. Ik besef nu dat ik werd geleefd door de redder en de helper; ik ging constant van het een naar het ander, altijd maar helpen en oplossen. Deze onbewuste overlevingsstrategie heeft me gebracht tot waar ik nu ben, maar het is nu tijd om de regie terug te pakken.
Ik ben niet meer op die plek van onzichtbaarheid. Ik mag nu mezelf zijn, en daar hoort een nieuwe plek bij voor de redder en de helper. Ze hoeven niet weg, maar ze gaan vanaf nu samen in de wachtkamer. Ik hoef niet meer ongevraagd hulp aan te bieden; ik mag nu een aanhoorder zijn en rustig afwachten tot iemand mij werkelijk om hulp vraagt. Ik heb de redder en de helper niet meer nodig om mijn bestaansrecht te bewijzen. Ik besef nu dat ik door hun ongevraagde aanwezigheid juist ’te veel’ ben voor de mensen om wie ik geef, en dat is precies wat ik niet meer wil. Het is tijd om uit de modus van het constante oplossen te stappen, in mijn eigen kracht te staan en te zijn wie ik als Martijn werkelijk ben. Ik mag gaan genieten van oprechte gelijkwaardigheid aan alle anderen.
Juist deze stap naar de rol van aanhoorder vraagt om een nieuwe vorm van aanwezigheid. In plaats van voortdurend in actie te zijn voor de ander, ontstaat er nu de ruimte om stil te staan bij mijn eigen weg. Voorheen rende ik door zonder ooit echt ergens aan te komen, maar nu neem ik de tijd om te pauzeren en te voelen wat mijn eigen bestemming is. Niets is zo eenzaam als altijd onderweg zijn voor een ander zonder zelf een richting te hebben; die onrust zorgde voor ruis en onbegrip in mijn verbindingen. Na vele harde lessen en verloren liefde zie ik nu in dat werkelijke verbinding pas ontstaat wanneer ik mijn eigen plek inneem.
Er gaapt een diepe kloof tussen overleven en werkelijk leven. Overleven was het duo van de redder en de helper dat ongevraagd de spanning reguleerde door altijd maar bezig te zijn, maar leven is het roer in eigen handen nemen. Ik ben nu klaar met het vallen en het doelloze dwalen; ik kies ervoor om op te staan en mijn plek in te nemen op de grond waar ik werkelijk hoor te zijn. Niet meer geleefd worden door oude patronen, maar zelf de regie nemen over mijn persoonlijke leven en mijn werk. Het afgelopen jaar heb ik veel geleerd, maar die lessen zaten vooral in mijn hoofd. Nu zijn ze eindelijk gezakt naar mijn hart. Het is tijd om ze te vertalen naar mijn daden en mijn oude gewoontes definitief te vervangen door deze nieuwe rust.
In deze rust vallen alle puzzelstukken samen: de redder en de helper samen in de wachtkamer creëren de noodzakelijke stilte waarin ik eindelijk volledig aanwezig kan zijn. Nu ik mezelf toesta om aanhoorder te zijn en mijn koers niet meer te laten bepalen door de ongevraagde hulp aan anderen, vind ik de stevigheid die ik nodig heb. Ik land in mezelf en voel de vaste grond onder mijn voeten; ik ben mijn eigen rots die niet wankelt en mij beschermt. Vanuit dit onverwoestbare fundament sta ik in mijn eigen kracht en markeer ik mijn pad met helderheid en gelijkwaardigheid. Ik hoef niet meer te werken voor aandacht; ik sta nu in mijn eigen licht en beweeg me doelbewust voort. Ik adem in, ik adem uit, en ik ervaar de diepe vrede van het werkelijk aanwezig zijn. Mijn eigen reis is nu echt begonnen.
Redder wacht in rust
Ik sta als een vaste rots
Eigen koers begint