Dag Martijn,
Ik schrijf je dit omdat ik je al een lange tijd van een afstand volg. Ik heb gezien wat je hebt moeten doorstaan en ik wil het met je hebben over deze laatste jaren. Dat je bent uitgevallen door een burn-out, diep gevolgd door een bore-out… dat is niet zomaar iets. Het heeft je uit het veld geslagen en de controle die je zo koesterde uit je handen gerukt. Dat heeft je meer pijn gedaan dan wat dan ook.
Soms denk je dat je het achter je hebt gelaten, maar de waarheid is dat het nog in je lichaam huist. De pijn die je voelt, is de spanning die zich heeft vastgezet in je cellen. Je lichaam is te gevoelig afgesteld geraakt door jarenlang continu ‘aan’ te staan. Het laat zich niet vangen in een schema of een logische verklaring, net zoals de chaos van de periode waarin dit alles ontstond. Je was de verbinding tussen je brein en je lichaam even kwijtgeraakt; je was jezelf simpelweg verloren.
Maar kijk eens goed, Martijn. Je bent op de goede weg. Je hebt talloze paden bewandeld en stukje bij beetje leer je jezelf nu werkelijk kennen. Want de waarheid is: je hebt nooit echt geweten wie je was. De ontdekking van je hoogbegaafdheid was een van je grootste overwinningen. Het gaf je de taal om jezelf te begrijpen en de rust om te accepteren hoe jouw unieke, snelle geest werkt.
Natuurlijk was het zwaar om te zien wat je al die jaren hebt gemist en hoe anders het leven had kunnen lopen. Maar je bent erdoorheen gekomen. En zie je wie daar nu zit? Er zit een andere man. Misschien nog niet volledig hersteld, maar wel een man met een missie: om de puurste versie van zichzelf te leven en de rust in zijn eigen lijf terug te vinden.
Ik heb daar een diep respect voor. Het vraagt een enorme moed om zo eerlijk in de spiegel te kijken, iets wat je voorheen nooit durfde. Dat je nu je missie en je doel hier op aarde begint te voelen, is een overwinning die dieper gaat dan je nu zelf nog kunt voorstellen.
Je bent op de goede weg, Martijn. Je hebt de juiste mensen om je heen verzameld en de hulp die je zocht, heeft je leven voorgoed veranderd. Blijf gaan. Niet met grote sprongen, maar elke dag een stapje dichter naar je eigen kern, naar de plek waar je lichaam eindelijk mag ontspannen. Het gaat in de toekomst alleen maar mooier en lichter worden. Je zult werkelijk van het leven gaan genieten, en zoals je al is toegezegd: je zult er nog heel lang van mogen genieten. Het staat geschreven in de sterren en in je eigen hart.
Ik geloof in je. Ik houd van je. En ik weet dat wij dit samen doen.
Martijn
Lichaam staat nog aan,
Stap voor stap weer naar de kern,
Rust vindt nu zijn weg.