Dom, wat voelde ik mij dom. Ik voelde me een vreemde, iemand die er nooit en nergens echt bij hoorde. Er liep een constante stroom van eenzaamheid door mijn dagen, een diep gevoel van anders zijn dan de rest. Ik wist simpelweg niet wat ik hier op deze grote wereldbol kwam doen en dreef weg op de vraag wat mijn werkelijke bestemming was. Mijn plek vinden leek onmogelijk; vrienden had ik nauwelijks en mijn interesses lagen mijlenver af van die van mijn leeftijdsgenoten. School vormde daarin geen veilige haven of een mooie periode, het was een aanhoudende, verstikkende nachtmerrie die als een donkere schaduw over mijn jeugd hing. Ik leefde niet mijn eigen leven, maar paste me voortdurend aan het leven van de mensen om mij heen aan. Ik snapte mijn eigen bestaan niet, gevangen in een vicieuze cirkel waarin ik volledig op mijzelf, met mijzelf en tot mijzelf was aangewezen.
Toen kwam die genadeloze, harde klap. Een totale burn-out, met daar direct overheen een verstikkende bore-out. Mijn lichaam trok resoluut aan de noodrem en gaf het simpelweg op. Het was doodmoe van het blijven geven van signalen waar ik al die tijd niet naar had geluisterd. Denkend, eenzaam en volledig verslagen door mijn eigen lijf, stortte mijn wereld in. Dit was de grens: ik moest mijn toenmalige leven radicaal veranderen. Voor het allereerst in mijn bestaan was ik verslagen genoeg om de trots opzij te zetten en om hulp te vragen.
De pijn overspoelde me in alle hevigheid en de angst hield me in een ijzeren, verlammende greep. Maar de hulp werd geboden, en op dat dieptepunt voelde ik me voor het eerst in mijn leven werkelijk gezien. Dat is de rauwe werkelijkheid waarin je belandt als je volledig vastloopt. Gelukkig bleek ik niet de enige te zijn; ik stapte een heel andere, onbekende wereld binnen die ik nog nooit had gezien. Vastlopen is niet uniek, er zijn er zovelen die dit meemaken, ieder met een eigen, intens verhaal. Het mijne begon al vanaf dat ik heel klein was. Ik hoorde er niet bij, was wezenlijk anders, al kon ik destijds de vinger er niet opleggen en wist ik niet wat dat precies betekende.
School was voor mij nooit de juiste plek om te leren. Het paste niet bij wie ik was en liet diepe, onzichtbare trauma’s achter die me veel van mijn onbezorgdheid hebben ontnomen. Uiteindelijk werd ik toegelaten tot een intensieve behandeling voor chronische pijn. Een pijn die veroorzaakt is door al die vroege trauma’s, en door het pijnlijke feit dat ik een leven leidde dat eigenlijk helemaal niet voor mij bestemd was. Tijdens deze zware periode met mijn psychologe, stelde zij na een paar sessies plotseling die ene, alles veranderende vraag: “Ben je niet hoogbegaafd?”
Ik wist op dat moment helemaal niets van deze hele hoogbegaafdheid, ik hoogbegaafd nee dat kan ik ben immers dom. Maar de vraag liet me niet meer los en hield me dag en nacht bezig. Ik zocht de 26 kenmerken op en las ze door: ze waren bijna allemaal, stuk voor stuk, op mij van toepassing. Terwijl ik de woorden tot me nam, herbeleefde ik mijn hele leven in felle flitsen vele puzzelstukjes vielen op hun plek. Het kon niet anders: ik ben hoogbegaafd. Ik ben geboren met deze HB-genen in mijn bloed. En nu?
Er brak vanbinnen iets open en er ging een deur wijd open naar een deel van mij dat altijd ongezien was gebleven, maar er wel altijd al zat. Er volgde een intense, diepe reis van anderhalf jaar. Een zoektocht van ontdekken, vallen en opstaan, tot aan de volledige acceptatie en het omarmen van de hoogbegaafdheid. Dit deed ik stap voor stap door te praten met mijn psychologe, een HB-coach en door middel van energetische begeleiding. Het was een transformerende tocht naar de kern van wie ik werkelijk ben.
Nu, drie jaar later, kan ik vol trots en vanuit het diepst van mijn ziel zeggen dat ik de hoogbegaafdheid volledig heb omarmd. Ik zie nu de prachtige, krachtige kanten van deze gave. Juist daarom voel ik de innerlijke roeping om op te komen en te strijden voor deze gemeenschap, zodat degenen die nu het zware pad opgaan dat ik al heb afgelegd, dit niet meer alleen hoeven te doen. Want de diepe eenzaamheid en de scherpe pijn die het met zich meebrengt, hoef je simpelweg niet alleen te dragen.
Daarvoor heb ik samen met Nicole de HB-community en de HB-denktank opgericht. Een veilige, warme plek om samen te komen, pure herkenning in elkaar te vinden en elkaar te steunen wanneer het leven erom vraagt. Mijn pure missie op deze wereldbol is om er te zijn voor de andere HB’er. Om ons samen te brengen, te verbinden en gezamenlijk deze mooie gave voluit te omarmen en met de wereld te delen. Want makkelijk is het zeker niet.